Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid durf ik te zeggen dat het hert op deze foto overleden is. Deze foto die je ziet is oud, ouder dan ik en misschien zelfs ouder dan jij, mijn lieve lezer.
Grijs en grauw, de regen valt zacht maar aanwezig naar beneden. Alleen de temperatuur doet nog vermoeden dat de lente is gekomen. Het oude schoolgebouw, nu een kringloop, voelt vertrouwd aan. Ik ben hier vaker geweest.
De oude klaslokalen zijn gevuld met spullen die een nog rijkere geschiedenis hebben dan het gebouw waar zoveel kinderen aan hun leven begonnen zijn. Ik begin mijn zoektocht in de knutselhoek, op zoek naar oud papier, vintage stickers of mooie enveloppen. Ik wil iets maken, maar weet nog niet wat. Ik ben op zoek naar inspiratie. Mijn winkelmandje, eigendom van een supermarkt die niet meer bestaat, vul ik langzaam met spulletjes die mijn aandacht trekken.
Ik loop de trap op, die kraakt onder mijn nieuwe schoenen. Het is een vertrouwde kraak, zo eentje die je meteen herkent in een horrorfilm. Boven tref ik een lokaal, redelijk groot; iets kleiner dan mijn appartement. De caissière is bezig met een klant; €2,50 te veel betaald. Het moet terug. Het lukt niet meteen. Nog een poging. En nog een. Haar glimlach wordt dunner, haar stem iets strakker. Ik hoor het nu al voor de vierde, misschien vijfde keer: het wegboeken van de restitutie lukt niet. Ergens geniet ik van die kleine paniekmomenten, een misplaatst moment van leedvermaak dat niemand écht kwaad doet.
Terwijl ik van een afstandje de stress in me probeer op te nemen en dat doe terwijl ik rondloop zodat het niet opvalt dat ik mee aan het luisteren ben, tref ik een bak vol met oude- en persoonlijke documenten. De bak is gevuld met plastic hoezen en die hoezen zijn weer gevuld met allerlei verschillende dingen; oude persoonsbewijzen, handgeschreven postkaarten, waardebonnen voor korting op oploscacao en een heel aantal fotonegatieven. Dingen die ooit van iemand waren—en nu van niemand meer lijken te zijn.
Naïef en zelfverzekerd besluit ik om een aantal fotonegatieven te kopen, zonder te weten hoe ik deze moet ontwikkelen. Eenmaal in de vrijheid van mijn eigen appartement, struin ik het internet af om een manier te zoeken om die foto’s weer tot leven te brengen. Via Reddit vind ik een aantal goede tips en ga ermee aan de slag.
Van de resultaten word ik even stil. Alsof ik ergens naar binnen gluur waar ik niet hoor te zijn. Ik zou willen zeggen dat het “maar” foto’s zijn, afbeeldingen zoals we die nu heel makkelijk maken met onze smartphone. Maar daar zit al gelijk een denkfout. Dit zijn geen gewone foto’s. Dit zijn momenten waarvoor moeite is gedaan. Tijd is vrijgemaakt. Geld is betaald. Geduld is opgebracht.
Het was vroeger een heel stuk moeilijker om foto’s te maken. Ten eerste moest je al een camera hebben, iets dat niet voor iedereen was weggelegd. Daarnaast moet je filmrolletjes kopen. We zouden dat nu vergelijken met een soort camera-abonnement. Op een 35mm filmrolletje kan je tussen de 24 en 36 foto’s maken, de gemiddelde -narcistische c.q. onzekere- “influencer” van onze tijd maakt waarschijnlijk al meer foto’s in een uur. Ten slotte moesten de foto’s ook nog ontwikkeld worden. Het kon dus weken of maanden duren voordat je eindelijk je foto’s kon zien, ook iets waar veel mensen in deze tijd niet blij mee zouden zijn.
Wat ik eigenlijk wil zeggen; het koste heel veel tijd en moeite om alleen al een fotorolletje in je handen te hebben. Meer moeite dan wij ons nu kunnen voorstellen. Daarom zijn dit ook niet zo maar foto’s. Dit zijn tastbare herinneringen, momenten die zo speciaal waren dat ze vastgelegd moesten worden.
Ik was op zoek naar inspiratie en die heb ik gevonden. Ik heb geen idee wie de mensen op al deze foto’s zijn, wat hun dromen waren, of ze geliefd waren. Ik weet zelfs niet eens hun namen. Daarom ga ik beginnen aan een nieuw project. Een project genaamd: de mensen die ik niet ken, herinneringen die niet de mijne zijn.
Op een vrije manier ga ik de herinneringen duiden die ik voor me zie, namen ga ik interpeteren, plaatsen ga ik schatten en dromen ga ik proberen te raden. Onthoud dat dit mijn interpretatie is, niks er van is waar, maar voor ons zal het tijdens het lezen waar worden. Mocht het zijn dat je iemand herkent op deze, of toekomstige foto’s, laat het mij dan weten, dan pas ik desgewenst graag mijn verhaal aan. Mocht het zijn dat je de personen herkent op deze foto’s en je wilt graag de foto’s ontvangen? Stuur mij dan een mailtje, ik help je graag!
Binnenkort mag jij, mijn lieve lezer, het eerste hoofdstuk verwachten van de mensen die ik niet ken, herinneringen die niet de mijne zijn.
