Zwarte Inkt

Ik wil graag schrijven.
Over alles dat er in mijn hoofd omgaat.

Met een zwart potje inkt vul ik mijn pen.
Klaar om te beginnen aan een nieuw verhaal.

Mijn -dure- papier kijkt me aan.
De vezels zuigen mijn gedachten op.

Ik doe mijn best om woorden te vormen.
De inkt is stroperig, ik kan niet schrijven.

Ik blijf staren naar het papier, pen in de hand.
Ik hoop dat de zinnen vanzelf komen.

Het papier blijft leeg.
Ik durf niet.

Martijn Wijngaards

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Wil je meer lezen?

Zoektocht naar de mooiste zin.

Wat maakt een zin écht mooi? Is het de emotie die het oproept, de klank, of juist de eenvoud van een oprecht “ik hou van je”? En als er mooie zinnen bestaan, wat zegt dat dan over de lelijke woorden die we liever zouden vergeten?

Read More