Nieuwjaar?

Het is een dag, of het was een dag. Een gewone dag. Niks speciaals eigenlijk, het was wel een hele fijne avond. Het nieuwe jaar is begonnen; de hele rit aan goede voornemens en andere onzin die we onszelf verkopen is begonnen. Begonnen? Ja, het is begonnen. Maar weet je wat het is? Het is niet echt een begin, snap je wat ik bedoel? Het is meer een tijdelijke onderbreking van vastgeroeste patronen waar we onszelf van proberen te overtuigen dat we die echt niet hebben. Nee, echt een begin is het niet. Meer een pauze van de dagelijkse gang van zaken, voor een tijdje dan. Misschien wel één dag? Daarmee wil ik niet zeggen dat het niet goed is om voornemens te zijn. Het is goed, wenselijk zelfs, om jezelf keihard te proberen aan te pakken en het dit jaar écht om te gooien. Ja, dat is goed.

Zelf heb ik ook goede voornemens, vergis je niet. Zo wil ik eindelijk eens beginnen met het project dat ik al zo lang in m’n bol heb en al veel te lang uitstel zonder reden; een blog beginnen. Een blog over van alles en nog wat en de ditjes en datjes in mijn ó zo bijzondere leven. Wat ik eigenlijk vooral wil is een uiting van de sterke creatieve drang die ik voel om mezelf te uiten. Knap genoeg om te vloggen ben ik niet, dus houd ik het bij het geschreven woord. Het machtige typeapparaat dat volgens vele historici machtiger is dan het zwaard.

Voornemens ben ik ook om zo vaak mogelijk te schrijven, maar ik wil er nog niet een heel strak schema aan vastnagelen. Misschien schrijf ik de ene week wel een heel aantal blogs om vervolgens de weken daarna even wat minder te schrijven. We zien het wel. Zolang je maar weet, ik wil het écht!

Het afgelopen jaar was een bijzonder jaar, zoals oma dat zegt als je net wat te rare kleren aan hebt, zullen we maar zeggen. Waar ik zelf nog begon als een maker van grafmonumenten, ben ik inmiddels een driver. Of een pakketbezorger, zoals de normale mens dat noemt. Dat had ik niet verwacht. Niet dat ik het erg vind. Had het gewoon niet verwacht.

De verantwoordelijkheden die ik vandaag de dag heb zijn wel enorm afgenomen, waar ik eerst voor bijna elk aspect binnen het bedrijf verantwoordelijk was, ben ik nu bezig met een Temupakje zo makkelijk mogelijk door een brievenbus te krijgen. Het liefst ook zo snel mogelijk want we hebben natuurlijk nog meer te doen. Maar wat wel leuk is, misschien zelfs een beetje typisch voor de tijd waarin we leven. Als pakketbezorger heb je wél vaste klanten. Zo kan ik er met mijn verstand niet bij hoe vaak sommige mensen iets bestellen. In de afgelopen maanden dat ik bezorger ben heb ik al verschillende adressen gehad waar ik bijna dagelijks kom met weer een nieuwe schoenendoos, Amazondoos of andere onzinnige dingen. Mijn vermoeden? De meeste worden één keer geöpend en de inhoud van het pakje, dat absoluut niet te laat mag komen, wordt daarna niet meer aangekeken. Ik kan het alleen niet bewijzen.

Bijzonder hé, de pakketbezorger die zelf nooit iets bestelt. Maar van te voren was ik de steenhouwer die zelf nooit doodging, dus eigenlijk is er niet veel veranderd.

Het mooie aan een nieuw jaar is dat er weer allemaal dingen gaan gebeuren waar we totaal geen invloed op hebben. De aspecten van ons bestaan die misschien of enigszins wellicht een klein beetje de draaiing van de aarde doen veranderen, hebben wij niet in onze handen. Daarmee wil ik niet deprimerend overkomen hoor, nee, helemaal niet! Juist die gedachte geeft vrijheid, maak er het beste van, maar het maakt niet uit. Oké, misschien is het wel een klein beetje onduidelijk, dat moet ik je meegeven.

Voor de gene die dit leest, gefeliciteerd, je bent een van mijn eerste lezers! Dank je wel! Daarnaast wil ik je vertellen dat ik je waardeer zoals je bent met al je goede voornemens, gekkigheden en zelfs met je slechte gewoontes.

Op ons, op een goed 2026 en we gaan er het beste van maken.

Heel veel liefs,

Martijn Wijngaards